Groeten uit China: Daniël Schoemaker

Zoals velen weten zit ik nu al een dikke 3 maanden in het heerlijke China. Mensen zien vooral foto’s voorbijkomen van de leuke avonturen die ik hier beleef en de prachtige natuur op sommige momenten. Dat is natuurlijk allemaal leuk en aardig, maar er wordt ook daadwerkelijk gewerkt in het verre Oosten hier! Hoe ziet mijn week eruit?
Op de doordeweekse dagen heb ik elke dag ongeveer 2 klassen per dag, de lessen duren anderhalf uur. Ik geef slechts twee soorten sport, basketbal en voetbal.
In de ochtend geef ik altijd lessen aan klassen vol met dames van 18/22. Dit zorgt er natuurlijk voor dat aan het begin enorm geinig gedaan werd door de meiden, aangezien ze moesten luisteren naar een jongere leraar die het niveau Chinees had van een walnoot. Door de weken heen heb ik de basics een beetje geleerd, zodat ik een normale warming-up en uitleg kan geven zonder een begeleidende leraar erbij.

Voetbal en basketbal

In de middag geef ik bijna altijd les met Riëlle van der Scheer, een studiegenote van mij die ook mee is om les te geven. Wij geven dan, op 1 dag na, elke dag voetbaltrainingen. Aan verschillende soorten klassen. Dit is natuurlijk voor ons wat makkelijker, omdat we met zijn tweeën zijn en we meer over voetbal wisten dan basketbal in het begin.
Na de middagsessie hebben we altijd anderhalf uur rust en gaan we vaak even naar onze hotelkamer om even wat te rusten.

Na ons welverdiende dutje, hebben we wederom trainingen. Dit gaat alleen niet officieel van school uit. We hebben namelijk een damesvoetbalelftal onder onze hoede gekregen dat we moeten klaarstomen voor een toernooi. Dit toernooi is belangrijk voor de school, aangezien hier de hele provincie aan mee doet.

Na de trainingen van het dameselftal hebben we rust, gaan we wat eten en hebben we even een momentje voor ons zelf in de avond. We zijn ondertussen wel gewend geraakt aan het ritme hier en dus ook minder snel moe dan in het begin.

Ik mis ‘de tennis’

In mijn avonden ben ik niet altijd even actief. Die bestaan gelukkig vaak uit het even kletsen met de mooie mannen, of nog even een goed gesprek met die knappe blondine, van de tennis. Iets wat ik enorm fijn vind, even bijkletsen. Ook moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat ik zelfs Floris nog wel eens mis.. Jaja echt waar..

‘De tennis’, zoals ik het altijd noem, is iets wat ik enorm mis. De zondagen in het zonnetje zitten en een lekker balletje slaan, onder het luide gejuich van het team. Tja.. Als ik terug ben is helaas de competitie voorbij, dus zal het hard trainen worden om met de sterren mee te kunnen tennissen. Dit betreft, de altijd goodlooking El Wicho, de altijd een baard hebbende El Timo, de altijd vurige sprinter Boner, de altijd knallende Corny maar natuurlijk helemaal de mooiste van het stel (zijn we het soms niet allemaal mee eens, aangezien Wicher vaak in de buurt komt), Eva Rosa, de blonde rust in het vaak drukke groepje testosteron.

Groeten,
Daniël Schoemaker

Reisverslag

Hieronder heb ik een paar dagen van mijn reisboek overgetypt. Misschien vind je het leuk om te lezen. Enjoy!

Dag 77: Donderdag, 12-05-2016
Eerder weggegaan op donderdag zodat we om 12 uur ’s avonds in Beijing konden zijn. De treinreis was iets langer dan verwacht, we hadden om vijf- en een half uur gehoopt dit werden er echter bijna zeven. Eenmaal aangekomen in het Hostel een plan gemaakt voor ons weekend.

Dag 78: Vrijdag, 13-05-2016
Vandaag vroeg ontbeten en vervolgens naar de Verboden Stad en het plein van de Hemelse Vrede gegaan. Een enorm indrukwekkend en adembenemend aanzicht. In de avond fijn lokaal gegeten.

Dag 79: Zaterdag, 14-05-2016
De ochtend was redelijk chaotisch, het was nogal haasten om op tijd bij de bus te komen die ons naar de Chinese muur zou gaan brengen. Aangekomen aan de onderkant van de berg kregen we instructies over hoe en wat. We kochten een kaartje voor de kabelbaan want volgens onze gids, een enorm saaie vent, was de trap nemen geen goede keuze met de regen van deze dag. Nadat we het poortje waren doorgelopen bij de ingang waren we de rest van de mensen kwijt, we besloten hierna zelf maar te gaan lopen. Na enigszins verwarring waren we zeker (echt heel zeker) dat we rechtdoor moesten lopen, natuurlijk was dit niet de juiste keuze en hebben we uiteindelijk de kuitjes een warming-up gegeven waar de tennis niks bij was, we hadden namelijk de route gekozen waar we een trap van 2500 traptreden hadden moeten lopen. Het uitzicht was helaas niet zo daverend als in de foto’s op internet want we hadden namelijk mist ..

Wel een enorm stuk gelopen en er waren korte momentjes van opklaring waar ik een foto kon maken voor in het fotoboek.

Beneden in het dal aangekomen lekker geluncht met de rest van de groep.